Przedwczesny wytrysk to jedno z zaburzeń seksualnych, na które może cierpieć nawet od 10 do 30 proc. populacji mężczyzn. Problem ten niestety często bywa uznawany za wstydliwy, co sprawia, że wielu mężczyzn nie decyduje się skorzystać z profesjonalnej pomocy i wsparcia. Jak leczyć wytrysk przedwczesny?
Przedwczesny wytrysk - objawy
Przedwczesny wytrysk (ang. premature ejaculation - PE) to jedno z najczęściej występujących zaburzeń seksualnych u mężczyzn. Szacuje się, że może on dotyczyć od 10 do 30 proc. populacji dorosłych mężczyzn. Niestety mimo tego, że problem ten jest rozpowszechniony, to wiele osób nie decyduje się skorzystać ze wsparcia specjalistów.
Zgodnie z Międzynarodową Klasyfikacją Chorób i Problemów Zdrowotnych (ICD-11) przedwczesny wytrysk to wytrysk, który następuje przed lub w bardzo krótkim czasie po rozpoczęciu stosunku płciowego, lub innej stymulacji seksualnej. Charakterystyczne dla przedwczesnego wytrysku jest brak lub słabe poczucie kontroli nad momentem ejakulacji.
Klasyfikacja Amerykańskiego Towarzystwa Psychiatrycznego (DSM-5) dodaje, że przedwczesny wytrysk wiąże się z uczuciem lęku przed niezaspokojeniem partnerki i kompromitacją, z rozczarowaniem, poczuciem porażki. Badania pokazują również, że mężczyźni cierpiący na przedwczesny wytrysk często zmagają się ze wstydem, spadkiem pewności siebie i poczucia własnej wartości.
Przedwczesny wytrysk może występować epizodycznie lub utrzymywać się stale przez co najmniej kilka miesięcy. Wyróżnia się kilka typów przedwczesnego wytrysku:
-
Pierwotny (wrodzony) - obecny od początku życia seksualnego,
-
Nabyty (wtórny) - rozwinął się na późniejszych etapach życia,
-
Uogólniony - występuje we wszystkich sytuacjach seksualnych
-
Sytuacyjny - pojawia się wyłącznie w niektórych sytuacjach.
Przedwczesny wytrysk - przyczyny
Przyczyny przedwczesnego wytrysku są złożone i mogą wynikać zarówno z czynników biologicznych, jak i psychologicznych. Za przyczyny biologiczne wytrysku przedwczesnego uznaje się:
-
nadwrażliwość na stymulację,
-
nadpobudliwość seksualną,
-
predyspozycje genetyczne,
-
zaburzenia urologiczne,
-
choroby endokrynologiczne,
-
zaburzenia hormonalne,
-
stosowanie niektórych leków,
-
choroby neurologiczne.
Wśród czynników psychologicznych z kolei wymienia się:
-
negatywne doświadczenia seksualne z przeszłości,
-
problemy w związku,
-
lęk przed niezaspokojeniem partnerki,
-
rzadkie współżycie,
-
przewlekły stres,
-
trudne sytuacje życiowe,
-
przemęczenie,
-
brak pewności siebie, niskie poczucie własnej wartości,
-
zaburzenia psychiczne - zaburzenia lękowe, depresja.
Jak leczyć przedwczesny wytrysk?
Leczenie przedwczesnego wytrysku zależy w głównej mierze od przyczyn stojących za tym problemem. W leczeniu stosuje się leczenie farmakologiczne, miejscowe oraz leczenie psychoterapeutyczne.
Farmakoterapia przedwczesnego wytrysku
Celem terapii farmakologicznej jest zmniejszenie wrażliwości członka na stymulację oraz wydłużenie czasu do ejakulacji. W leczeniu farmakologicznym przedwczesnego wytrysku stosuje się:
-
Preparaty miejscowe - kremy lub spraye z lidokainą i prylokainą, które zmniejszają wrażliwość żołędzi penisa,
-
Leki SSRI (selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny) - podwyższają próg stymulacji potrzebny do osiągnięcia ejakulacji. Leki te nie są zarejestrowane jako leki do leczenia przedwczesnego wytrysku, lecz do leczenia depresji oraz zaburzeń lękowych. Za opóźnienie wytrysku odpowiada ich działanie uboczne,
-
Dapoksetyna - pierwszy selektywny inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI) zarejestrowany do doraźnego leczenia przedwczesnego wytrysku. Preparat stosuje się na 1-3 godziny przed planowanym stosunkiem,
-
Opiody - np. tramadol. Stosowany jest jednak wyłącznie w wyjątkowych przypadkach ze względy na wysokie ryzyko uzależnienia,
-
Inhibitory fosfodiesterazy typu 5 (PDE-5) - sildenafil, tadalafil czy wardenafil. Leki te stosowane są doraźnie.
Psychoterapia wytrysku przedwczesnego
Jeżeli przedwczesny wytrysk wynika z czynników psychologicznych, wówczas leczenie powinno opierać się na wsparciu psychoterapeuty i/lub psychologa. W terapii stosuje się psychoterapię poznawczo-behawioralną oraz techniki relaksacyjne, które polegają na regularnym wykonywaniu ćwiczeń obniżających napięcie i poprawiających kontrolę nad reakcjami ciała.
W leczeniu wytrysku przedwczesnego wykorzystuje się również tzw. treningi behawioralne, których celem jest nauka bezpośredniej kontroli nad wytryskiem. Wśród technik behawioralny wymienia się:
-
Metodę start-stop - polega na przerwaniu stymulacji na moment przed osiągnięciem wytrysku,
-
Technikę uciskową - polega na delikatnym uciskaniu podstawy żołędzi przed wytryskiem,
-
Trening mięśni Kegla - polega na wykonywaniu ćwiczeń wzmacniających mięśnia dna miednicy, które odgrywają ważną rolę w kontroli wytrysku.
