Niektóre bakterie wchodzą w skład fizjologicznej mikroflory człowieka, ale po przedostaniu się do innych układów mogą wywołać zakażenie. Dotyczy to m.in. Escherichia coli, czyli drobnoustroju typowego dla jelit. Jakie objawy daje bakteria E. coli w moczu? Jak się wyleczyć?
Co to jest bakteria escherichia coli?
Escherichia coli (w skrócie E. coli) to gatunek bakterii należący do rodziny Enterobacteriaceae. Jest to bakteria Gram-ujemna, która naturalnie zasiedla jelito grube człowieka. U zdrowych osób stanowi element fizjologicznej flory jelitowej - bierze udział w trawieniu niektórych składników pokarmowych oraz wytwarza witaminy z grupy B i witaminę K.
Większość szczepów E. coli jest nieszkodliwa i odgrywa ważną rolę w utrzymaniu równowagi mikrobiologicznej w jelitach. Istnieją jednak również szczepy chorobotwórcze, które mogą wywoływać zakażenia; przede wszystkim układu pokarmowego oraz moczowego. Szczepy te różnią się od siebie budową i zdolnością do wytwarzania toksyn, dlatego ich obecność poza przewodem pokarmowym może wymagać dalszej diagnostyki.
Jak można zarazić się bakterią escherichia?
Bakteria Escherichia coli naturalnie zasiedla jelita człowieka i nie stanowi zagrożenia, dopóki pozostaje w przewodzie pokarmowym. Problem pojawia się wtedy, gdy przedostanie się do innych układów, zwłaszcza do dróg moczowych. To właśnie E. coli odpowiada za zdecydowaną większość zakażeń układu moczowego, w tym zapaleń pęcherza i nerek.
Do zakażenia układu moczowego najczęściej dochodzi wtedy, gdy bakteria E. coli przedostanie się z okolic odbytu do ujścia cewki moczowej. Ze względu na budowę anatomiczną - krótszą cewkę i jej bliskość do odbytu, zakażenia tego typu znacznie częściej występują u kobiet
Przyczyny zakażenia bakterią E. coli to m.in.:
- Nieprawidłowa higiena okolic intymnych - np. podcieranie się “od tyłu do przodu” sprzyja przenoszeniu bakterii z odbytu do cewki moczowej,
- Stosunki płciowe - u niektórych osób aktywność seksualna może zwiększać ryzyko przeniesienia bakterii z okolic odbytu do cewki moczowej, zwłaszcza jeśli nie zostaną zachowane podstawowe zasady higieny,
- Noszenie obcisłej lub nieprzewiewnej bielizny - może sprzyjać namnażaniu bakterii i podrażnieniu okolic cewki moczowej,
- Kąpiele w zbiornikach wodnych z obecnością E. coli - np. w jeziorze, basenie lub jacuzzi. Do zakażenia może dojść zwłaszcza po kontakcie wody z okolicami intymnymi,
- Brak higieny rąk - po skorzystaniu z toalety, przed zmianą środków higienicznych.
Bakteria escherichia coli w moczu - objawy
Obecność Escherichia coli w moczu zwykle świadczy o zakażeniu układu moczowego (ZUM). Objawy zakażenia mogą różnić się w zależności od tego, która część układu moczowego została zajęta. Najczęściej dotyczy to pęcherza moczowego (zapalenie pęcherza), ale infekcja może rozprzestrzenić się także na nerki (odmiedniczkowe zapalenie nerek).
Do najczęstszych objawów zakażenia dróg moczowych wywołanego przez bakterię E. coli należą:
- Pieczenie lub ból przy oddawaniu moczu,
- Mętny mocz, czasem o nieprzyjemnym zapachu,
- Uczucie niedostatecznego opróżnienia pęcherza,
- Bóle podbrzusza lub uczucie ucisku nad spojeniem łonowym,
- Podwyższona temperatura ciała,
- Ogólne osłabienie, uczucie rozbicia.
Jeżeli zakażenie bakterią E. coli obejmuje również górne drogi moczowe (nerki), wówczas mogą wystąpić silny ból w okolicy lędźwiowej, gorączka powyżej 38°C, nudności i wymioty i pogorszenie ogólnego samopoczucia.
Bakterie escherichia coli - leczenie
Leczenie zakażenia układu moczowego wywołanego przez Escherichia coli zależy od lokalizacji infekcji, jej nasilenia oraz ogólnego stanu zdrowia pacjenta. Podstawą terapii są leki przeciwbakteryjne (antybiotyki), dobierane na podstawie objawów lub w przypadku powikłanych zakażeń wyniku posiewu moczu z antybiogramem.
W leczeniu zapalenia pęcherza moczowego wywołanego bakterią Escherichia boli najczęściej stosuje się nitrofurantoinę, furazydynę, trimetoprim z sulfametoksazolem lub fosfomycynę.
W przypadku bardziej nasilonych objawów z kolei konieczne może być wdrożenie antybiotykoterapii o szerszym spektrum działania (np. fluorochinolonem lub cefalosporyną) drogą doustną lub dożylną, w zależności od stanu zdrowia pacjenta.
W trakcie leczenia bardzo ważne jest również:
- przyjmowanie dużej ilości płynów, aby wspomóc wypłukiwanie bakterii,
- unikanie wychładzania i podrażniania pęcherza,
- dokładna higiena okolic intymnych, korzystanie z łagodnych środków myjących,
- unikanie irytujących substancji, np. perfumowanych płynów do higieny intymnej,
- ograniczenie stosunków seksualnych do czasu ustąpienia objawów.
